Sloppy Thinking:- ความคิดเปียกเปียก ของคนปอนปอน

การเขียนเว็บล็อกในครั้งนี้ปอนต้องขอขอบพระคุณแรงบันดาลใจที่ได้จากการแวะเวียนเข้าไป (แอบ) อ่านบล็อกของ คุณนายแอ๋ว กับ คุณมนุษย์ในกล่อง สำหรับคุณนายแอ๋วได้ติดตามผลงานของเจ๊แกมาตั้งแต่บอร์ดนู้น และติดตามมาตลอดเวลา คุณนายอาจลืมปอนไปแล้วหล่ะเพราะไม่ค่อยได้คอมเม้นต์แกสักเท่าไหร่ สำหรับคุณมนุษย์กล่อง ชื่นชมในความตั้งใจเขียนและได้รู้จักมาจากคุณนายแอ๋วอีกที ต้องขอขอบพระคุณแรงบันดาลใจที่ได้ (อย่างลับๆ) จากทั้งสองคนนี้ (คนนึงชัดเจนว่าเป็นพี่สาวแต่อีกคนยังไม่แน่ใจว่าเป็นพี่สาวหรือชายกันแน่...อิอิ)

และต้องขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกๆ ท่านที่อุตส่าห์หลงเข้ามาอ่าน Entry แรกในชีวิตของปอนคนนี้ ต้องขอกราบเรียนทุกๆ ท่านว่าเหตุที่เข้ามาเขียนเว็บล็อกนี้มีหลายๆ ประการด้วยกันทั้งที่เป็นแรงกระตุ้นจากภายใน (นี่ๆๆๆๆๆๆ มีแรงผลักดัน) และสภาพสังคมรอบด้าน รวมทั้งการทำงานด้วย จึงทำให้มีวันนี้ได้ คงต้องขอชี้แจงเหตุผลต่อทุกๆ ท่านดังนี้ (ดูเหมือนจะเป็นทางการ แต่จริงๆ แล้วไม่ค่อยมีสาระหรอก..อิอิ)

แรงกระตุ้นจากภายใน เมื่ออ่านของหลายๆ คนแล้วเลยอยากเขียนมั่งน่ะ (ไม่มีไรหรอก) แล้วอีกอย่างพอเรานำเสนอความคิดเห็นบางเรื่องท่ามกลางสาธารณชนกลับถูกมองแปลกๆ เหมือนเราเป็นคนตกยุค ดังนั้นจึงอยากจะลองมาดูบ้างสังคมในนี้คิดยังไงกับความคิดของเราน่ะ แล้วอีกอย่างนึงเป็นการหาที่ระบายได้อีกทางหนึ่ง เพราะนับวันที่ระบายความคิดความเห็นกับบุคคลที่สนิทสนมเริ่มน้อยลงน้อยลงทุกทีทุกที (เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังในครั้งต่อๆ ไปนะจ๊ะ)

แรงบันดาลใจ สำหรับคุณนายแอ๋วถือได้ว่าเป็นไอดอล (Ideal) (ทำเค้าเรียกกันว่าไอดอลหว่า...ใครรู้ช่วยตอบทีนะ ทั้งๆ ที่น่าจะออกเสียงว่าไอดีลเนอะ)ไม่ใช่ดิลโด (Dildo) ที่แกพยายามหาใช้อยู่นะจ๊ะ ที่แกสามารถเขียนได้น่าติดตามและเห็นภาพทุกฉากทุกตอนได้อย่างถึงพริกถึงขิง และคุณมนุษย์ในกล่อง ที่เป็นคนเปิดเผยซะ.... จนเห็นไส้แทบทุกขด แล้วก็ชื่นชมในน้ำใจของคนในนี้ที่ช่วยแกคิดในหลายๆ เรื่อง (ซึ่งทำให้เราอยากมีมั่งอ่ะ)

สภาพสังคม ที่ทุกๆ วันนี้มีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นมากมาย จนทำให้เราอดตั้งคำถามไม่ได้ ในบางครั้งเราตั้งคำถามไปแต่หลายคนบอกให้ทำใจซะเถิดมันก็เป็นอย่างนี้แลโลกมนุษย์ แต่เราก็เห็นว่าถ้าปล่อยไว้สังคมจะเสื่อมทรามลงไป (ขนาดนั้นเลยนะเนี่ยะ)

หน้าที่ การงาน บทบาท และความรับผิดชอบ ตอนนี้มีหน้าที่ในการเป็นลูก เป็นลูกศิษย์ เป็นคนสอนหนังสือ เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง ฯลฯ ซึ่งหน้าที่ (หัวโขน) ทั้งหลายที่ยกตัวอย่างมาให้ท่านผู้อ่านเห็นนี้ คิดว่าหลายๆ คนก็เป็นเช่นกัน ซึ่งหน้าที่ทั้งหลายมีผลพวงมาจากการงานมั่ง ติดตัวมาตั้งแต่เกิดมั่ง การแสดงบทบาทบางอย่าง (เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังต่อๆ ไปนะสัญญา.......ถ้ามีคนอ่านนะครับ) ก็มีเหตุการณ์ต่างๆ ที่ชวนให้ขบคิด ไม่ว่าจะเป็นในฐานะที่เรายังเป็นนักศึกษาอยู่ในขณะเดียวกันนี้เราก็ต้องไปสอนหนังสือให้กับพวกเด็กๆ ที่อายุห่างกับเราไม่กี่ปี.... (อิอิ...แล้วอะไรมันจะเกิดขึ้นนนนนน)

จากเหตุผลต่างๆ เหล่านี้เลยทำให้อยากที่จะมาเสนอความคิดเห็นแบบปอนปอน ที่ไม่ยึดติดเหตุผลเดิมๆ เรียบง่าย ทำได้ง่ายในยามวิกฤต และที่สำคัญที่สุดอยากกกกกกกให้ทุกคนได้มามีส่วนในการต่อยอดความคิด วิพากษ์วิจารณ์ จากเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ ที่ได้เข้ามาอ่านเพื่อที่จะได้แบ่งความสุข ความทุกข์ร่วมๆ กันไป (ลากคนอื่นมาร่วมทุกข์ซะงั้น) ปอนจึงอยากขอฝากเนื้อฝากตัว ฝากใจ (ยังไม่มีแฟน....แต่ขอไม่แย่งเจ๊แอ๋วนะ....ใครที่ไม่ได้สังกัดเจ๊แอ๋วเชิญเลยจ๊ะ) ไว้กับคนในชุมชนเอ็กซ์ทีน และหวังว่าคงจะแวะเวียนเข้ามาอ่านแล้วเสนอข้อคิดดีๆ เพื่อแบ่งปันไปใช้ประโยชน์ในชีวิตประจำวันท่ามกลางสังคมเมือง และสังคมชนบทที่สับสนอลหม่าน และภาวะโรคร้อน อย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ขอบคุณครับ

ปอนเอง