Sloppy Thinking:- ความคิดเปียกเปียก ของคนปอนปอน

หลังจากที่อัดอั้นตันใจกับภาวะการชดใช้กรรมของชีวิตมา 4 ปี ปอนก็ได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ครับ นั่นก็คือการเที่ยววววว และที่เที่ยวที่พึงปรารถนามากที่สุดก็คือทะเล... และทะเลก็ต้องเป็นหัวหินเท่านั้น เพราะไม่ไกลเกินไป และยังค่อนข้างสะอาดอยู่ แล้วในความรู้สึกของปอน ปอนคิดว่ามันโรแมนติกได้อารมณ์ย้อนยุคท่านชายพจน์กับปริศนาดี (อยากได้แบบนั้นบ้าง..อิอิ)

พอเรื่องราววิทยานิพนธ์เรียบร้อย ทำเล่มเสร็จแล้วซึ่งปอนวางแผนเรื่องนี้มานานพอสมควรกว่าจะได้ไปเที่ยวสักครั้งนึง ก็วางแผนว่าจะไปส่งเล่มวิทยานิพนธ์ที่คณะแล้วจะขับรถไปหัวหินเลยทันทีครับ การวางแผนเริ่มต้นตั้งแต่ที่พักเลยครับได้อนิสงส์จากโปรโมชั่นของบัตร KTC ในนาทีสุดท้ายครับ พักในเครือโรงแรมอิมพีเรียลทั่วประเทศราคาเดียวราคา 900 บาทต่อคืนเนตๆ เท่านั้น (แต่หมดโปรโมชั่นไปแล้วนะครับให้จองได้ถึงแค่วันที่ 28 กุมภาพันธ์ แต่สามารถเข้าพักได้ถึง 31 ตุลาคม ปอนยังเสียดายที่ไม่ได้จองไว้อีกทั้งที่นี่และที่อื่นๆ) ปอนไม่รอช้ารีบโทร.ไปจองทันทีราคาแค่นี้ขอ 3 คืนเลยละกัน อิอิ ก็เลยได้ที่ซุกหัวนอนที่โรงแรม Imperial Hua Hin Beach Resort อยู่ข้างๆ วังไกลกังวลติดทะเลเลยครับ มาดูรูปกันเลย

วันแรกกว่าจะถึงหัวหินได้ก็เย็นย่ำจนฟ้ามืด เพราะกว่าจะเสร็จสิ้นภารกิจต่างๆ ที่กรุงเทพฯ ได้ก็หนักหนาเสียเหลือเกิน และต้องขอบคุณคนที่พาปอนไปกินข้าวที่กทม.ด้วยนะครับเพราะตอนนั้นหิวจนตาลายจริงๆ ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตุ๊ดกว่าจะเคลียร์ธุระเสร็จก็ได้กินข้าวตอนบ่ายแก่ๆ ทีเดียว พอถึงหัวหินถ่ายรูป เก็บข้าวเก็บของเสร็จก็ต้องหาของกิน (อีกแล้ว) เพื่อตอนกลางคืนจะได้ไม่หิวโซ

งานนี้ต้องขอขอบคุณคุณบิ๊กคุณว่านมากๆ เลยครับที่ทำให้ปอนมีจุดมุ่งหมาย ร้านแรกที่ปอนไปกินคือร้านแสงไทยซีฟู้ดครับ ด้วยความหิวจัดลืมเอากล้องไปจากโรงแรมแล้วลืมเอาโทรศัพท์ลงจากรถเลยไม่ได้ถ่ายรูปมาครับ (ก็คนมันไปคนเดียวนี่หน่าเนอะ) ดูจากของคุณบิ๊กคุณว่านก็แล้วกันนะครับ ปอนกะว่าจะสั่งไข่เจียวเหมือนที่คุณบิ๊กคุณว่านสั่ง แต่เกิดการผิดพลาดเลยได้ไข่เจียวรวมมิตรทะเลมา ปรากฏว่ามันมีกุ้งอยู่ในนั้นตัวโตๆ ด้วย ด้วยความเสียดายก็เลยกินไป 2 ตัวทั้งๆ ที่แพ้กุ้งก็เลยได้เรื่องเลยครับ น้ำมูกน้ำตาไหล ต้องรีบกินยาแก้แพ้ที่พกไปโดยพลัน (เห็นมะเตรียมความพร้อมมาแล้ว อิอิ)

หลังจากนั้นก็แวะโกลเด้นท์เพลสแวะหาซื้อเสบียงไว้กินตอนเช้าเพราะเราจะไม่แตะของโรงแรมมันแพง ตอนเช้าก็ตื่นแต่เช้ามาดูพระอาทิตย์ขึ้นแล้วก็น้ำขึ้นมาจนถึงเขื่อนของโรงแรม (ดูภาพประกอบตอนท้ายเอ็นทรี่) พอบ่ายๆ หน่อยก็ออกจากโรงแรมตั้งใจว่าจะไปกินร้านเปิ้ลซีฟู้ที่คุณบิ๊กกับคุณว่านแนะนำไว้... แต่ๆๆ ขับรถหลงครับ หลงไปบนเขาตะเกียบ  ก็เลยไปเจอร้านลาแมร์ที่โฆษณาว่าวิวสวยล้ำสุดในหัวหิน ก็เลยตัดใจแวะเข้าไปกินดู วิวก็สวยจริงๆ ด้วยครับ และทำให้ค้นพบว่าร้านนี้ขายวิวกับขายอาหารในคุณภาพที่เท่าๆ กัน

พอดื่มด่ำกับอาหารตาและอาหารคาวเสร็จแล้ว...ถึงแม้กระเพาะจะอิ่มเพียงใด แต่เราก็ต้องไปกินของหวานเพื่อให้เกิดความสมดุลให้ได้ครับ ปอนเลยไปกินไอศกรีมโฮมเมดตามที่คุณบิ๊กกับคุณว่านแนะนำครับที่ร้านนี้

ในภาพที่เห็นนี่ปอนกินคนเดียวนะครับ... ขอสาบาน..... ไอศกรีมเป็นไอศกรีมมัลเบอร์รี่ซอเบท รสชาติเปรี้ยวหวานกลมกล่อมมากๆ ครับ อีกก้อนก็เป็นไอศกรีมวนิลลาแท้รสชาติเข้มข้นเชียวหล่ะครับลูกใหญ่เบิ้มมากเกือบๆ เท่าลูกเบสบอลเลยทีเดียว ส่วนเค้กปอนจำชื่อไม่ได้ว่าชื่ออะไรแต่เป็นชีสเค้กครับ   ทั้งหมดนี้กินกับชาเอิลเกรย์ร้อนๆ ยามบ่ายเข้าก๊านนน เข้ากัน

ตอนเย็นไม่ได้กินอะไรครับเพราะอิ่มมาก วันต่อมาก็ตื่นสายยยย ไปกินที่ร้านโกทิตามคำสั่งของเพื่อนซี้ปรากฎว่าไปถึงก็บ่าย 2 กว่าๆ แล้ว ร้านนี้น่ารักมากครับเห็นว่าเรามาคนเดียวก็บังคับให้เราสั่งข้าวจานเดียว (ปอนสั่งเข้าผัดปู) แล้วก็กับข้าวเพียง 1 อย่างเท่านั้น จะสั่งต้มยำอีกอย่างนึงก็ไม่ให้สั่งเพราะเห็นว่าเรามาคนเดียวกลัวเรากินไม่หมด จริงๆ แล้วถือว่าเป็นการสบประมาทปอนอย่างมากเลยนะครับ แต่ก็ต้องสงวนท่าทีไว้เพราะลูกชายเจ้าของร้านหน้าตาดี ปอนเลยต้องตัดใจสั่งปลาหมึกผัดไข่เค็มไป ไม่ได้ถ่ายรูปไว้ครับเพราะนั่งกินอยู่คนเดียวในร้าน อายมากมาย

ต่อจากนั้นก็ไม่รอช้า ได้เวลาอาหารว่างยามบ่ายพอดีครับ รีบขับรถตรงไปที่ร้านกาแฟข้างบ้าน ขับรถเลยไปซะนี่ แต่ก็ไปกลับรถมาจอดฝั่งตรงข้ามได้  ปอนกินไม่เยอะครับ.... แค่นี้เอง




กินคนเดียวนะครับ.... อิอิ หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้วครับ เดินริมชายหาดหน้าโรงแรมไปมา แล้วก็ไปเดินตลาดโต้รุ่งได้ปลาหมึกปิ้งมา 1 ไม้ ไปกินก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาร้านดังที่ห้างในกทม.ก็มีเยอะแยะ แล้วพอรุ่งเช้าก็รีบกลับเข้ามากทม.ต่อครับ ขอบคุณกับคนเดิมๆ อีกครั้งครับที่พาปอนไปกินข้าวกลางวันหลังจากหิวโซหนักๆ มาอีกแล้ว แล้วปอนก็พุ่งกลับถึงบ้านที่พิษณุโลกเวลาประมาณ 22.00 น.ครับ การไปคนเดียวสำหรับปอนมีข้อเสียอยู่อย่างเดียวครับ คือการที่ทำให้เรากินอาหารได้ไม่หลากหลาย กินได้มื้อละแค่ 1-2 อย่างเท่านั้นเองครับ นอกนั้นสบายกายและสบายใจดีมากครับที่ได้ไปเที่ยวคนเดียว ต่อไปเป็นรูปๆๆๆ ที่ถ่ายเก็บมานะครับ